Navigation Menu+

حقه های کثیف عکاسان مواد غذایی

Posted on Nov 16, 2012 by in Blog | 0 comments

حقه های کثیف عکاسان مواد غذایی

هوس کمی روغن موتور، دئودورانت اسپری، و واکس کفش با شامتان دارید؟

همه ما عکسهایی اغوا کننده از  سبزیجات تازه رنگارنگ روشن ، پایهای آلبالوی مجلل، و بوقلمونهای کباب شده طلایی – قهوه ای را دیده ایم. این عکسها، معمولا در کتابهای آشپزی و مجلات با صفحات گِلاسه دیده میشوند، و باعث میشوند باور کنیم که اگر دستور تهیه را دنبال کنیم ما، هم، میتوانیم چنین بشقابهای لذیذی را درست کنیم. و بسیاری از ما میتوانند. خوب، تقریبا.

نگاهی دزدکی به پشت درب آشپزخانه، ابزارآلات گاهی عجیب و غریب از حرفه عکاسی از مواد غذایی را آشکار خواهد کرد که بِراونی های تازه پخته شده و کباب تاج آبدار را به پروژه هایی برای عرضه در نمایشگاه علمی که نقاب لذائذ پختنی را به چهره دارند تبدیل میکنند. غذا از جمله سخت ترین سوژه ها برای عکاسان میباشد. قوانین طبیعت ضامن سختی این حرفه اند: غذاهای داغ سرد میشوند، غذاهای مرطوب خشک میشوند، غذاهای یخ زده مخصوصا زیر نورهای داغ ذوب میشوند، سبزیجات پلاسیده میشوند، و میوه ها به رنگ قهوه ای در می آیند. اما عکاسان مواد غذاییِ مصمم، با داشتن کیسه ای خارق العاده از حقه های مبتکرانه خود به این چالشها غلبه میکنند.

و بله، این ابزار شامل روغن موتور، دئودورانت اسپری و واکس کفش قهوه ای میباشند…

درباره عکاسی از مواد غذایی دو مکتب عقیدتی وجود دارد: پوریست که فقط غذاهای واقعی را استفاده میکند، و دیگری از چیزهایی بیشتر، تقریبا، در هر فرصتی روش انحرافیِ کارآمدِ متوسل شدن به استفاده از غذای قلابی.  اگر غذا قبلا به عنوان قسمتی از یک مبارزه تبلیغاتی انتخاب شده باشد، قوانین مستلزم این هستند که سوژه محصول غذایی “یک چیز واقعی” باشد. اما، توت فرنگی های بدلی در پس زمینه ای که کمی خارج از فوکوس است و قالبهای یخ آکریلیک در لِمِناد تقلبی قابل قبول هستند (برای انتخاب راه آسان – این روش غیر پوریست است).

با توجه به تجهیزات عکاسی لازم، عکاسان مواد غذایی برای انجام دادن شاهکارهای عکاسی از خوراکی ها، نیاز به منابعی از سخت افزار، خوار و بار، پارچه، دارو، و فروشگاههای عرضه کننده محصولات هنری دارند.

اینها برخی از اقلامی هستند که ممکن است شما در لیست خرید آنها پیدا کنید، و هر کدام حداقل یک دلیل موّجه برای بودن در جیب پیشبند عکاس دارند:

چراغ جوشکاری(تورچ)، برای قهوه ای کردن لبه های همبرگر خام، پوست پرکنده مرغ خانگی تقریبا خام، و هات داگها. (اخطار: هات داگها را قبل از سوزاندن با تورچ برای چند لحظه بجوشانید، مگر اینکه هدف شما گرفتن یک عکس جنگی از انفجار یک غذای گوشتی صورتی باشد.)

روغن موتور، به عنوان بدل برای شربتهای  بد عکس.

گلیسیرین، همراه با سایزهای مختلف قلم موهای نقاشی (برای اینکه باعث شود غذای دریایی به نظر برسد که صبح همان روز و تازه گرفته شده است) و یک بطری غبار پاش (برای اسپری کردن سالادهای کاهو، که به آنها ظاهر  تازه چیده شده و شسته شده را بدهد).

توپهای نخی، که، وقتی با آب خیس شده و میکروویو شوند، به زیبایی در ایجاد توّهم غذاهای بخاردار داغ عمل میکنند.

دئودورانت اسپری، که به انگورها جلای یخ زده خوش آیندی میدهد.

اسپری مو، که میتواند (ظاهر) زندگی جدید به یک قطعه کیک در حال خشکیدن بدهد.

اسپری محافظ پارچه، برای جلوگیری کردن از نفوذ شربت روغن موتور روی پنکیک تزیین شده با بلوبری های ترکیده ای که ماهرانه و به شکلی زیبا و دل انگیز به آن متصل شده، و در عین حال به طور تصادفی، پراکنده شده اند (هنوز گرسنه اید؟)

خلال دندان، برای نگه داشتن ساندویچها در کنار هم و پوشاندن کامل خرده های مافِنهای (با لبه های کنگره ای)  داغ.

موچین، برای حلقه کردن نودلها در تابه و مرتب سازی دوباره خرده هایی که هنوز سفت باقی مانده اند.

واکس کفش قهوه ای، طوری که به نظر بیاید که گوشت خام، تازه از داخل کباب پز بیرون آورده شده.

گلوله های دودزا یا عود، که تا زمانی که به اهستگی باد زده شوند طوریکه دودشان پراکنده شود، میتوانند به جای بخار به کار بروند، به طور مثال میتوان برای اجتناب از معلوم شدن سیگار روشن شده قرار گرفته در پشت پایِ گلدانی شکل(نوعی پای) از آنها استفاده نمود.

چسب سفید، به کار رفته به جای شیر برای عکسهای صبحانه و برای تعمیر پای(زمانیکه یک پای داشته باشیم که واقعا با سیب زمینی له شده پر شده باشد، جایی که یک قطعه از پای در اندازه مناسب سرو بریده شده، از چسب سفید استفاده کنیم و آنرا روی لبه های باز شده به شکلی افراطی با فیلینگ کاستِرد لیمویی یا توت فرنگی ریواسی پخش کنیم).

دستمالهای کاغذی، که، وقتی هنرمندانه به شکل گلوله درآمده باشند، میتوانند باعث چسبیدن شربت چسبناک به روی بستنی شوند، که در حالت واقعی این اثر از ترکیب پودر شکر و  روغن ترد کننده شیرینی به وجود می آید.

مربعهای مقوایی سفت، برای درست کردن نان شیرینی گوشتیِ قطورِ خام کوچک (به استثناء لبه هایی که با تورچ میسوزند) (و با کمک خلال دندان) به این ترتیب که از آنها برای جلوگیری از احاطه شدن نانهای شیرینی چاق توسط کاهو های تزئینی استفاده میشود. چند سوزن کلاه که به طور استراتژیک قرار داده میشوند و وُیلا! عالیترین همبرگر دنیا. (تذکر: انتخاب نان نقطه حساس فرایند تنظیم شکل ظاهری غذا است؛ عکاسان میدانند که باید دانه های کنجد را در جاهای خیلی خالی بچسبانند.)

هنر عکاسی از غذا معطوف میشود به باور اصل فلسفی: احساس، در حقیقت، واقعیت است. با کمی تمرین – همراه با مقدار زیادی صبر – شما، هم، میانبرهای هوشمندانه و حقه های فریبنده خودتان را میتوانید ایجاد کنید.

برگرفته از Pixiq

گردآوری و ترجمه: غزال مانی

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>